Πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων αρχίσαμε να μιλάμε για τα συναισθήματα ως εισαγωγή στο 1ο Εργαστήριο δεξιοτήτων που θα δουλεύαμε στη συνέχεια που έχει ως θέμα τον αλληλοσεβασμό και τη διαφορετικότητα. Μάθαμε να αναγνωρίζουμε το συναίσθημά μας, να το εκφράζουμε και τι να κάνουμε για να νιώσουμε λίγο καλύτερα όταν το συναίσθημά μας μας βάζει εμπόδια. Οι σκέψεις και τα λόγια των παιδιών μας , πολλές φορές μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό.
ΤΜΗΜΑ 1
Ακούσαμε ένα ζωηρό τραγούδι και νιώσαμε το συναίσθημα της χαράς που μας δημιούργησε!
??????????
Αλήθεια, τι είναι αυτό που μας φέρνει χαρά; Το ζωγραφίσαμε…
…και το κλείσαμε στο “Βάζο της Χαράς”, ώστε να μπορούμε να το αναζητήσουμε όποτε το χρειαζόμαστε!
Κατασκευάσαμε το πρόσωπο της χαράς.
??????????
Γνωρίσαμε την ευτυχία μέσα από το βιβλίο “Ευτυχία είναι να βρίσκεσαι κοντά μου”.
Με πρωταγωνιστή τον Ιανό, ένα μικρό αγόρι, αναγνωρίσαμε το συναίσθημα που μπορεί να ένιωθε σε διάφορες περιστάσεις.
Κατασκευάσαμε “δείκτη” συναισθημάτων και τον προσθέσαμε στην καθημερινή ρουτίνα της τάξης. Τα παιδιά κάθε πρωί που έρχονται στο σχολείο τοποθετούν ένα γλωσσοπίεστρο με το όνομά τους στο συναίσθημα που τους εκφράζει.
??????????
??????????
Και είναι οκ να φοβήθηκες αν είδες ένα τρομακτικό όνειρο!
Συνδέσαμε συναισθήματα με μουσική και δραματοποιήσαμε την εναλλαγή από τη χαρά…
…στη λύπη.
Καταγράψαμε όσα μας κάνουν χαρούμενους, αλλά και λυπημένους.
Φανταστήκαμε πως θα ήταν ένας πλανήτης με λυπημένους κατοίκους.
??????????
Διαβάσαμε το παραμύθι “Ένα ποτάμι μέσα μου”.
??????????
Κατασκευάσαμε την κυρία Λυπητερούλα
Ψάξαμε τρόπους για να ξεχάσουμε την λύπη μας και κάναμε μία ομαδική εργασία.
Συζητήσαμε τους φόβους μας και τους ζωγραφίσαμε.
Στη συνέχεια αποφασίσαμε να τους ξεφορτωθούμε μια και καλή!
Αφού τους συγκεντρώσαμε όλους μαζί, τους βάλαμε στη κατσαρόλα για να φτιάξουμε “φοβόσουπα”
και στο τέλος τους πετάξαμε από το παράθυρο να ησυχάσουμε μια και καλή από αυτούς!!!
Σκεφτήκαμε τόπους αντιμετώπισης των φόβων μας.
Μιλήσαμε για το συναίσθημα του Θυμού.
Και βρήκαμε τεχνικές αντιμετώπισής του.
“Σπρώξαμε” τον τοίχο.
Κλειστήκαμε σαν την χελώνα στο καβούκι της για να ηρεμήσουμε και να μας φύγουν τα νεύρα και ο θυμός.
Είδαμε μία ωραία σχετική ιστορία.
Κάναμε με πλαστελίνη τα χαρακτηριστικά ενός θυμωμένου προσώπου.
Γνωρίσαμε μέσα από αυτή την ενότητα λίγο καλύτερα τον εαυτό μας και το συναίσθημά μας και γίναμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι.